Przez media ostatnio przetacza się fala dyskusji o skrzywdzonym pokoleniu. Jedni piszą o trzydziestolatkach, którzy mają dyplomy kierunków humanistycznych, ale o pracy w swoim zawodzie nie mają co marzyć. Inni użalają się nad świeżo upieczonymi absolwentami studiów, którzy nie mogą znaleźć absolutnie nic.

Ogólnie młodzi mają teraz bardzo źle. Czują się oszukani, skrzywdzeni, bez przyszłości. I mają rację. Ale tylko częściowo. Bo przecież studia sami sobie wybrali.

Już kilkanaście ładnych lat temu każdy kto decydował się na jakiekolwiek studia humanistyczne, najpierw musiał nasłuchać się życiowych mądrości. - Co ty będziesz po tym robił/robiła? - to było podstawowe pytania. Potem było jeszcze gorzej.

Z perspektywy lat przekonuję się, że ci irytujący „życzliwi" naprawdę chcieli dobrze. Owszem, większość z nas, absolwentów studiów humanistycznych z tamtych czasów, coś robi, niektórzy nawet coś bardzo fajnego. Ale są też tacy, którzy nie robią nic. Albo robią coś, czego nigdy nie chcieli robić, ale z czegoś trzeba żyć. Albo pracują od zlecenia do zlecenia. Albo wyjechali za granicę.

Czy warto było? Nie lepiej było zostać lekarzem, inżynierem, informatykiem i mieć konkretny zawód w ręku? Takich zawsze i wszędzie na świecie potrzebują. A humanista sam musi wszystkich ciągle przekonywać, że jednak jest potrzebny

Najbardziej dziwi mnie, że od czasów moich studiów nic się nie zmieniło. A przecież rynek pracy już dawno wyraźnie dał do zrozumienia: nie potrzeba nam tylu humanistów. Dlaczego więc ciągle na kierunki bez przyszłości chciało zdawać tyle osób? Dlaczego uczelnie publiczne nadal prowadzą szeroki nabór na studia, których absolwentów rynek pracy nie chce? I dlaczego władze tylu instytutów naukowych nie zadały sobie trudu, żeby chociaż dostosować programy do wymogów rynku pracy?

Wicej na: www.bezrobocie.org.pl