Mamy 9723 aktualnych szkoleń oraz 5235 firm szkoleniowych. Dziś dodano 0 szkoleń.

Zastosowanie gier edukacyjnych w szkoleniach. Część 1

Gospodarka bazująca na wiedzy wymusza wśród graczy rynkowych ciągłą konieczność podnoszenia swoich kwalifikacji i szybkiego dostosowywania się do realiów zmieniającego się świata. Wiedza, informacja, dane - wszystko to buduje otaczającą nas rzeczywistość: zmienną, podyktowaną chwilą i dążącą do innowacyjnego rozwoju.

Technologiczne zaawansowanie postawiło przed ludźmi wyzwanie i przyczyniło się do zmiany systemu edukacyjnego. Kształcenie formalne wyczerpało swoje możliwości; osoba nowoczesna szuka nowych sposobów rozwoju, by móc zaistnieć na wymagającym rynku. Stąd też podaż na wszelkiego rodzaju formy kształcenia nieformalnego, które koncentrują się nie tyle na zapewnieniu zwiększania naszej wiedzy, ile na skutecznym jej wykorzystaniu. Efektywne uczenie to inwestycja. Jak więc się uczyć, by się raz a dobrze nauczyć?

Wprowadzenie

Od dziecka jesteśmy wchłaniani przez system nauki formalnej, który coraz częściej poddawany jest krytyce ze względu na opieszałość zmian, jakie w nim zachodzą. Istnieje przekonanie, że szkoła nie nadąża za uczniami, program nauczania ma charakter encyklopedyczny i nie rozwija w pełni kreatywności młodego człowieka. Po opuszczeniu murów szkolnych zazwyczaj kontynuuje on naukę na wyższych szczeblach edukacyjnych, które ciągle mają charakter systemowy.

Kształcenie nieformalne

Nieformalne kształcenie jest alternatywą i zarazem przeciwieństwem oferty systemowej. Wynika to przede wszystkim z przeorientowania celów takiej formy nauki: działania edukacyjne dedykowane są osobie uczącej się. To ona decyduje czego i w jakiej formie chce się nauczyć - nie przyjmuje wiedzy w sposób bierny, narzucony z góry, tylko poszukuje najlepszej oferty szkoleniowej dostosowanej do jej potrzeb.

W edukacji nieformalnej rola trenera ma zupełnie inne znaczenie niż w edukacji formalnej. Trener nie stoi na stanowisku „nauczyciela" - osoby posiadającej władzę nad uczniami i kontrolującej ich postępy w nauczaniu. Trener jest partnerem w szkoleniu, skoro to ma zasadzać się na interakcji. Uczestnik szkolenia musi aktywnie brać w nim udział, a nie tylko biernie przyswajać informacje - stąd też wyzwania: przede wszystkim utrzymanie zaangażowania wszystkich uczestników szkolenia. Trener raczej wskazuje niż wykłada: jego teoria od razu będzie sprawdzana praktycznie, stąd też uczestnicy szybko przekonają się, na ile profesjonalnie jest przygotowany. Szkolenia, których podstawą jest gra, są najczęściej przeprowadzane w małych grupach, pozwalając tym samym na lepszą koordynację i eliminację błędów.

Elementy wspólne

To, co wspólne dla obu form kształcenia, to przede wszystkim uzyskanie wymiernych efektów ich działań. Nie istnieje jedna uniwersalna technika nauczania, która pozwoli przekazać wiedzę, nabyć umiejętności, zmienić złe nawyki itp. Istnieje jednakże całe spectrum działań pomocniczych wykorzystywanych w edukacji - pozwalających na szybką i efektywną naukę.

Seria trzech kolejnych artykułów koncentruje się na wykorzystaniu jednego z takich działań w kształceniu nieformalnym: zastosowaniu gier w procesie szkoleniowym. Gry edukacyjne zawierają w sobie treści, które dzięki elementom zabawy są łatwiej przyswajane. Podział ze względu na cechy gier jest nieostry - pozwala wskazać podstawowe elementy odróżniające gry od siebie i względnie podpowiedzieć ich zastosowanie. Autorka koncentruje się przede wszystkim na studiach przykładu: używaniu gier symulacyjnych podczas szkoleń umiejętności miękkich oraz na grach wirtualnych uzupełniających szkolenia e-learningowe.

Gry symulacyjne

Wykorzystanie gier symulacyjnych w procesie nauczania nie jest pomysłem nowym. Już w starożytnych Chinach stratedzy wojenni przygotowywali sobie symulację sytuacji, tak by mogli poznać lepiej zagrożenia, wyćwiczyć się w sztuce ich przewidywania i reagowania na nie. Gry strategiczne nierozerwalnie wiążą się ze sztuką wojenną, bitwy najpierw były rozgrywane na planszach, tak by rzeczywista walka nie była w stanie zaskoczyć dowódców. Bazując na logice wcześniejszych działań przeciwnika, można było przewidzieć jego kolejne posunięcia.

Gry wojenne

Nowe podejście do gier wojennych nastąpiło wraz z XXw., kiedy to wojny zaczęły toczyć się na wielu obszarach bitewnych, nie tylko lądowych. Wprowadzano elementy zaskoczenia psychologicznego i wykorzystywano rachunek prawdopodobieństwa, by komponować strategię walki. Po zakończeniu II Wojny Światowej wykorzystywano gry przy budowaniu polityki międzynarodowej ówczesnego świata, który ciągle balansował na granicy konfliktu. Chodziło przede wszystkim o niedoprowadzenie do otwartych działań wojennych. Wiedza z zakresu prognozowania, negocjowania i budowania długoterminowych praktyk okazała się przydatna na gruncie analiz biznesowych. Coraz częściej managerowie musieli wcielać się w role generałów, a świat biznesu przypominał bezkrwawe pole walki.

Zabawy dla managerów

Obecne wykorzystywanie gier ma przede wszystkim uświadomić problemy decyzyjne managerów i innych osób decyzyjnych. Posiadają oni coraz większą wiedzę pozwalającą na minimalizację ryzyka podjęcia decyzji błędnej. Wiedza ta nie pozwala jednak uniknąć niebezpieczeństwa przeładowania informacyjnego, które uniemożliwi selekcję wartościowych danych. Istnienie społeczeństwa opartego na wiedzy (informacyjnego) wiąże się z istnieniem ryzyka, które wkalkulowane jest w nasze działania. Nie można go wyeliminować, można tylko założyć prawdopodobieństwo jego występowania i być w ciągłej gotowości do reakcji.

Co istotne, współczesne gry symulacyjne o charakterze strategicznym mają wysoki współczynnik interaktywności: pojawiają się coraz częściej gry wirtualne, w których uczestnicy stają się na przykład prezesami zarządzającymi przedsiębiorstwami. To od ich sposobu zarządzania będzie zależał sukces przedsięwzięcia. Dodatkowo muszą brać pod uwagę innych graczy, którzy częściowo stanowią zespół im podległych pracowników, a częściowo są dla nich konkurencją. Wypracowanie „wspólnego dobra", jakim jest w tym przypadku obrót firmy, pozwala scalić zespół, a istnienie konkurencji dodatkowo motywuje do działania.

Autor: Piotr Peszko

Źródło: www.blog.2edu.pl


Data publikacji: 2011-06-01
Strony: 1

Kilka słów od Edustacji w Nowym Roku, W Polsce brakuje studentów z obcych krajów, Zawód: Dialogista, Pociąg do uczenia się przez całe życie , Magia pytań w sprzedaży ,