Magiczne słowo – coaching

Słowo „coaching" w ostatnim czasie robi zawrotną karierę, jest modne, a dla niektórych nawet trendy. W księgarniach półki uginają się od ilości książek poświęconych tej tematyce, porusza się ją w czasopismach czy gazetach. Coaching stał się bardzo popularny również w biznesie.

„Wszyscy" uprawiają coaching, w każdej organizacji jest „kultura coachingowa". Dotychczasowi trenerzy biznesowi masowo zmieniają się w coachów, głównie z powodów marketingowych. Ale kiedy zacznie się pytać zainteresowanych, czym jest ten coaching, to pojawiają się problemy z jego definicją lub jest definiowany w przedziwny sposób i coachingiem staje się to, czym nim po prostu nie jest.

Biura rachunkowe mają kłopot z zaklasyfikowaniem tej usługi, bo najzwyczajniej w świecie nie jest ona uwzględniona w przepisach i urzędniczych tabelach. Wynikiem tego, jest częste używanie w zastępstwie rozpoznawanych przez rynek nazw, takich jak: szkolenie, konsultacje, poradnictwo, psychoterapia, itp.

W firmach natomiast słowem coaching zastępuje się tradycyjny mentoring, czy indywidualne szkolenia, a czasami najzwyklejszy na świecie instruktaż. Powoduje to kompletny chaos informacyjny, zniekształcony obraz coachingu (często wypaczony), a tym samym pozostaje on niezrozumiały dla większości osób, często nawet z branży HR. Co więcej, wzbudza on też dyskusje i to nie tylko wśród praktyków i zainteresowanych tą tematyką, ale również w świecie nauki.

Nie ma niestety jednej poprawnej definicji coachingu. Zaryzykuje nawet tezę, że każdy coach, a nawet idąc dalej, każda osoba zajmująca się coachingiem (bo to nie tylko coachowie), czy teoretycznie czy praktycznie, posiadają swoją definicję coachingu.

Trzeba pamiętać, że coaching jest interdyscyplinarny, co przekłada się na formułowane definicje. Wpływ pedagogiki (bliski autorowi, który z wykształcenia jest pedagogiem) przejawia się w definicjach poprzez kładzenie nacisku na proces nauczania i uczenia się ludzi w trakcie ich życia i w wybranych jego sferach. W definicjach pojawiają się także inspiracje socjologiczne i z zakresu komunikowania się społecznego, są oczywiście odwołania psychologiczne oraz do nauk o zarządzaniu i teorii rozwoju organizacji (i chyba najwięcej publikacji związanych z coachingiem, badań naukowych, znajdziemy w tym obszarze), doradztwa zawodowego, a nawet filozofii i teologii.

Według autora tego teksu coaching jest przede wszystkim procesem opartym na silnym związku partnerskim, a nie zasobem wiedzy. Nie polega on na osądzaniu klienta, narzucaniu mu własnej opinii ani naprowadzaniu, czy decydowaniu o właściwym rozwiązaniu. Nie polega on na mówieniu, lecz na zadawaniu pytań, w celu wspierania rozwoju świadomości klienta (zrozumienia przez niego własnych myśli, emocji i działania) i jego procesu samosterowanego uczenia się, czego efektem jest odkrycie przez klienta rozwiązania najbardziej mu odpowiadającego i praca nad nim.

Autor artykułu:

Piotr Cypel - założyciel i właściciel firmy TGROW. Menedżer, Coach, certyfikowany trener Coaching Clinic ®, pedagog ze specjalizacją andragogiki. Jest w trakcie zdobywania 3 międzynarodowych akredytacji, świadczących o profesjonalnym przygotowaniu do zawodu coacha w środowisku biznesowym, jak i pozabiznesowym. Trener umiejętności coachingowych - prowadzi sesje coachingowe dla kadry menedżerskiej dużych organizacji i dyrektorów zarządzających małymi i średnimi przedsiębiorstwami.